Pamięta zawsze stała na toalecce obok lustra
W białych paletkach wychylona, w powietrzu niesiona nóżka
Nudziła się wśród bibelotów, kurż wyłapując w suknie złotą
I tylko z dołu perski dywan, czasem jej puszczał perskie oko
Laleczka z zaskiej porcelany, twarz miała blani
Aż dnia pewnego na komodzie, prześliczny książę nagle staną
Kapelusz miał zastygłej dłoni i piękny uśmiech z porcelany
A w niej zabiło małe serce, co nie jest taką prostą sprawą
I śniła, że dla niego tańczy, a on ukradkiem bije brawo
Jej siostrą była dumna waza, a bratem zabytkowy lichtarz
Laleczka z zaczka z zaskorcelany, złośliwy wiatr
Za trzasną okno i książę rozbił się